Motocykle PRL-u.

image Do najciekawszych polskich motocykli z czasów powojennych należy tak zwana „eshaelka” z 1947 roku, której konstrukcja oparta była na przedwojennym modelu SHL 100. Motocykl ten ważył 80 kilogramów i potrafił osiągnąć prędkość 67 km/h przy zużyciu trzech litrów benzyny na 100 kilometrów. Do najdłużej produkowanych polskich motocykli należał motor WSK M06 (125), produkowany przez trzy zakłady Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego w Świdniku (WSK), Warszawska Fabryka Motocykli (WFM) i Kieleckie Zakłady wyrobów Metalowych, dawniej nazywana Suchedniowską Hutą Ludwików (SHL). Wszystkim zanana „wueska” osiągała prędkość 80km/h, przy zużyciu wynoszącym zalewie 2,8 litra paliwa na 100 kilometrów. Kolejnym motocyklem czasów PRL-u był SHL M06, który jako pierwszy sprzedawany był w wolnej sprzedaży bez talonów. Motocyklem wyróżniającym się estetyką był SHL M11. Ciekawy wygląd miał także Skuter Osa M50, który zaczęto produkować w Warszawskiej Fabryce Motocykli, a jego pojemność wynosiła 148 ccm.

Comments are closed.